tajemnicebogow@wp.pl


SUFIZM

Sufizm [arab. tasawwuf] to kierunek mistyczny w islamie, którego zwolennicy poszukiwali sposobu (arab. tarika 'droga') do ponadzmysłowego poznania istoty Boga (czyli Prawdy) i zjednoczenia się z nim poprzez mistyczną Miłość. Sufizm wywodził się z ruchu ascetycznego, który powstał już na przełomie VII i VIII w. (nazwa od arab. suf 'wełna', której używano na okrycia muzułmańskich ascetów, zw. sufi), rozwijał się głównie wśród średnich warstw ludności i, zależnie od terytorium, podlegał wpływom myśli manichejskiej, chrześcijańskiej, neoplatońskiej, perskiej, hinduskiej i buddyjskiej.

Za twórcę sufizmu uważa się teologa Al- Basriego (zm. 728). Sufizm, należący w zasadzie do głównego nurtu sunnickiego islamu (sunnici), z powodu odrzucenia racjonalnej dedukcji teologii muzułmańskiej był początkowo zwalczany przez ortodoksyjnych teologów. Połączenia mistycyzmu sufizmu z arabską teologią spekulatywną (kalam) i filozofią dokonał Al- Ghazali (1058-1111). Mistycyzm filozoficzny pozostawał pod wpływem neoplatońskiej doktryny o emanacji (Ibn al-Arabi, 1164-1240), uwidocznił się w arabskiej, perskiej i tureckiej literaturze pięknej (m.in. twórczość Dż. Rumiego, Dżamiego, Umara Ibn al-Farida). Popularny mistycyzm ludowy rozwinął się w system bractw (np. kadirijja, nakszbandijja, maulawijja, bektaszijja, sanusijja i in.).

W latach 60. XX w. w Europie Zachodniej i Stanach Zjednoczonych rozpowszechnił się kierunek sufizmu głoszący, że sufizm wykracza poza islam, gdyż ze względu na sposób widzenia świata można go łączyć z każdym systemem religijnym; teoretykiem tego kierunku był Idris Szah (Idries Shah).
Źródło: Religia. Encyklopedia PWN, edycja 2003

Powrót do: Ezoteryka



Stronę zaprojektował Ladien. Wszystkie prawa zastrzeżone.
W razie pytań proszę o kontakt pod adresem e-mail: tajemnicebogow@wp.pl