tajemnicebogow@wp.pl




Zobacz również:

Babilonia
Informacje ogólne
Babilon
Bogowie Babilonii
Mity Babilonii
Echa w Biblii
Ewolucja bogów

RELIGIA BABILONII

Wstęp

Religię Babilonii, podobnie jak innych cywilizacji starożytnych, charakteryzował politeizm, którego podstawą była personifikacja sił przyrody. Każde miasto miało głównego boga. Źródłami umożliwiającymi poznanie religii są zabytki piśmiennictwa i sztuki. Kosmogonię i teogonię babilońską zawiera poemat „Enua elisz”, powstały w okresie starobabilońskim ku czci Marduka.
Znajomość religii babilońskiej nigdy nie zanikła, wiele informacji przekazywały bowiem pisma antycznych pisarzy i Stary Testament. Duże znaczenie w życiu religijnym miała magia. Zaklęcia stosowano w celu oddalenia złych duchów i pozyskania dobrych. Wypędzaniem złych duchów zajmowali się egzorcyści, a pozyskiwaniem pomyślności – magicy i wróżbiarze, którymi często byli kapłani.

"Enuma elisz"

Tytuł poematu o stworzeniu świata, znaczy po akadyjsku „Kiedy na wysokości”. Powstał on prawdopodobnie w okresie starobabilońskim, stając się w ciągu I tysiąclecia p.n.e. najpopularniejszym mitem kosmologicznym. Jest w nim mowa o powstaniu i urządzeniu świata, ale przewagę emocjonalną i ilościową mają fragmenty poświęcone narodzinom boga Marduka, jego wychowaniu i walce z boginią Tiamat. Poemat jest literackim hymnem ku czci boga, recytowanym w czasie święta Nowego Roku. Od strony rytualnej najważniejsza jest jego część końcowa, w której zgromadzeni bogowie proklamują „pięćdziesiąt imion” zwycięskiego Marduka. Fragmenty te poprzedza opis zaczynający się w dawnych czasach, gdy w ogólnym chaosie istniał Apsu, męski pierwiastek uosabiający słodką wodę, i jego żeński odpowiednik Tiamat, po czym stworzył z jej ciała niebo i ziemię. Te z kolei podzielił na rejony, przyznając je poszczególnym bóstwom. Ustalił kalendarz, ustanowił kierunki świata i powołał do istnienia księżyc. Z gliny oraz krwi zabitego Kingu stworzył człowieka, by służył bogom. W podzięce za wspaniałe czyny bogowie wznieśli dla Marduka świątynie zwaną Esagila w Babilonie.

Obchody święta Nowego Roku

Babilońskie święto Nowego Roku, akitu, sięgające swoimi początkami wczesnej epoki sumeryjskiej, przetrwało aż do okresu perskiego. Było ono odtworzeniem wydarzeń mających miejsce przy stworzeniu świata. Jego uroczystości były dramatem kultowym, mającym zapewnić płodność ludzi oraz trzód i obfitość plonów. Najwspanialsze obchody, trwające 11 dni, odbywały się ku czci Marduka i jego małżonki Sarpanitu na wiosnę, w miesiącu nisan. Czwartego dnia po południu przed posągiem Marduka recytowano mit o stworzeniu świata. Piątego dnia odbywała się ceremonia oczyszczenia. Z Borsippy przybywał posąg boga Nabu, a król wchodził do Esagili, gdzie musiał oddać miecz, berło i inne insygnia królewskie. Tutaj odbywała się ceremonia pokutna, podczas której znieważony przez kapłana (bity po twarzy i szarpany za uszy), klęcząc odbywał spowiedź i składał przysięgę, że nie zgrzeszy przeciw dobru Babilonu i będzie rządził sprawiedliwie. Następnie wchodził do Sali Przeznaczenia, gdzie ciągnąc losy, poznawał wolę bogów. Uroczystości kończyły się biesiadą dla uczczenia zwycięstwa Marduka.
Artykuł pochodzi z Wielkiej Historii Świata Educational Oxford, Poznań, 2005 t. 1, s. 255-256

Powrót do: Babilonia



Stronę zaprojektował Ladien. Wszystkie prawa zastrzeżone.
W razie pytań proszę o kontakt pod adresem e-mail: tajemnicebogow@wp.pl