tajemnicebogow@wp.pl




Zobacz również:

Informacje wstępne
Bogowie frygijscy
Mity frygijskie

KULT BOGINI-MATKI

Kybele

Kybele, Kubaba, Wielka Macierz, Matka Bogów, w mitologii grecko-rzymskiej, frygijskie bóstwo przyrody, przywracające życie wiosną, bogini płodności i urodzaju, władczyni dzikiej przyrody, opiekunka miast w czasie wojny. Występowała pod różnymi nazwami (Megale Meter, Magna Mater). Wyobrażano ją w koronie z murów obronnych lub też jadącą na wozie zaprzężonym w lwy i pantery. Występowała w otoczeniu korybantów (potem również kuretów). Korybanci w ekstatycznym tańcu, przy wtórze bębenków i tympanonów zadawali sobie rany (włącznie z samokastracją - zwano ich wtedy gallami, występowali w kobiecych strojach). Ośrodkiem jej kultu był Pesynunt (Pssinus), gdzie czczono ją pod postacią czarnego kamienia, prawdopodobnie meteorytu. Tam też otrzymała przydomek Agdistis (od góry Agdos) i łączono ją z Attisem. W Azji Mniejszej identyfikowana z Artemid z Efezu. Kult Kybele popularny był w Grecji już w V w. p.n.e. (utożsamiano ją z Reą, Matką Bogów oraz z Demeter). Związek z Demeter spowodował rozwój misteryjnego kultu Kybele. W 204 p.n.e. kult Kybele wprowadzono do Rzymu (pod imieniem Wielkiej Macierzy Idajskiej - od góry Ida w Azji Mniejszej). W świątyni na Palatynie znajdował się czarny kamień z Pesynuntu. Na cześć Kybele ustanowiono specjalne święta zwane Ludi Megalenses.

Kult Magna Mater

Magna Mater, Wielka Matka, Kybele, Bogini Matka, Matka Ziemia, Gaia, Biała Bogini, u Azteków Centcolta, u Chińczyków Yin, u Hindusów Prthivi, u Rzymian Tellus i Ceres, u Słowian Belisana, kult Magna Mater sięga swoimi korzeniami okresu matriarchatu i stanowi dziedzictwo religii rozwijającej się w mezolicie i neolicie. W kulcie Magna Mater można wyróżnić dwa aspekty:
  • macierzyński, związany z rozrodczością, miłością opiekuńczą
  • demoniczny, związany z żądzą ofiar ludzkich, niszczący, ale jednocześnie odnawiający życie
Nawet w pierwotnej religii plemion izraelskich istniał kult Magna Mater - "królowej nieba" - Anat-Aszery. Jeszcze Jeremiasz był jego świadkiem w świątyni jerozolimskiej, skąd usunął go dopiero Jozjasz w końcu VII w. p.n.e. Kult Magna Mater przetrwał w różnych postaciach bardzo długo, czego dowodem była bulla papieża Innocentego VIII nakazująca walkę z nim i prześladowanie czarownic. Kościół katolicki widział również w kulcie Magna Mater niebezpieczeństwo dla istniejącego kultu maryjnego. Ludowa pobożność starała się jednak oba te kulty ze sobą pogodzić. Od początku XX w. poszerza się krąg ludzi pragnących nawrotu do kultu, a raczej mocniejszego związku z Magna Mater. We Francji powstał ruch nazywający siebie Nową Prawicą, który wzywa do odrzucenia judeo-chrześcijaństwa i powrotu do europejskich tradycji politeizmu na czele z Magna Mater. M. Murray doprowadziła do odrodzenia ruchu kapłanek Magna Mater. Po II wojnie światowej rolę rzecznika ruchu przejął G. Gardner. W Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej określa się go mianem ruchu czarownic. Jego zwolenniczki posługują się białą magią, uczą oddawania czci Bogini Matce i Młodemu Bogu.
Artykuł na podstawie: Multimedialnej Encyklopedii Powszechnej PWN, edycja 2003

Powrót do: Anatolia



Stronę zaprojektował Ladien. Wszystkie prawa zastrzeżone.
W razie pytań proszę o kontakt pod adresem e-mail: tajemnicebogow@wp.pl