tajemnicebogow@wp.pl


ALCHEMIA

Alchemia jako nauka znana była już w starożytności m.in. w Chinach, Indiach, Grecji, czy Egipcie. Alchemia wzięła swój początek z filozofii przyrody, która oparta była na koncepcji czterech elementów konstytuujących wszechświat, czyli:
  • powietrza,
  • wody,
  • ziemi,
  • ognia.
Alchemia rozwijała się głównie w średniowieczu, dzięki Arabom (VI-XI w.). W Europie rozwinęła się zwłaszcza po przetłumaczeniu dzieł arabskich alchemików w XII wieku. Alchemia dotarła do Europy w VIII wieku za pośrednictwem arabskiego filozofa Gebera. W 1317 roku, papież Jan XXII wydał dekret zabraniający jej uprawiania, podobne zarządzenia wydawały w następnych latach również władze świeckie.

Alchemicy zajmowali się poszukiwaniem eliksiru życia (środka zapewniającego długowieczność), panaceum (leku na wszystkie choroby) oraz kamienia filozoficznego, środka umożliwiającego przemianę (transmutację) metali pospolitych (np. ołowiu czy miedzi) w metale szlachetne: srebro i złoto. Najstarsze zapiski alchemiczne pochodzą z III wieku (tzw. papirus z Lejdy). Traktaty alchemiczne miały charakter ezoteryczny, poza przepisami praktycznymi zawierały elementy okultyzmu, astrologii, mistyki i medycyny.

Najważniejsze zapiski na temat alchemii pochodzą jednak z XVI-XVII wieku. Jest to np. Alchymia A. Libaviusa, 1597. Wyniki różnych pobocznych prac prowadzonych w ramach alchemii zaowocowały odkryciem wielu pierwiastków i związków chemicznych (m.in. fosforu, arsenu, kwasów mineralnych, amoniaku, niektórych soli) i poznaniem ich podstawowych własności. Alchemicy skonstruowali aparaturę laboratoryjną oraz opracowali metody rozdziału substancji. W XV-XVI wieku zajęli się głównie alchemią lekarską (jatrochemią), czyli zastosowaniem substancji chemicznych do leczenia chorób. W XVI-XVIII wieku alchemia stopniowo przeobraża się w nowoczesną naukę, by dać podwaliny rozwojowi współczesnej chemii.

Alchemią zajmowali się m.in. uczeni arabscy: Dżabir ibn Hajjan (znany w Europie jako Geber) i Ibn Sina (Awicenna), europejscy: Wincenty z Beauvais, Raimundus Lullus, Arnold de Villanova, Paracelsus, Roger Bacon, Albert Wielki. Największym polskim alchemikiem był Michał Sędziwój.

Kamień filozoficzny i kamień mądrości

Kamień filozoficzny, lapis philosophorum, spiritus rector, almagra, czerwony bolus, czerwona ziemia to poszukiwana przez alchemików substancja wywołująca zamianę metali nieszlachetnych w złoto i srebro. Kamień filozoficzny miał stanowić ponadto główny składnik tzw. eliksiru życia.
Kamień mądrości (z łacińskiego quinta essentia - "piąta istota"), w alchemii pojęcie wprowadzone przez Arystotelesa na oznaczenie pozostałości po usunięciu z ciała czterech elementów.
Artykuł opracowano na podstawie Multimedialnej Encyklopedii Powszechnej PWN, edycja 2003

Powrót do: Ezoteryka



Stronę zaprojektował Ladien. Wszystkie prawa zastrzeżone.
W razie pytań proszę o kontakt pod adresem e-mail: tajemnicebogow@wp.pl